2018 was een jaar met heel wat tegenslagen, maar er was ook heel wat geluk en plezier. Het was een rollercoaster van emoties, gebeurtenissen en keuzes maken. Lees hier mijn 2018...

Hoe het startte...

Het startte allemaal met de keuze die ik had gemaakt om naar de hogeschool te gaan en Devine te studeren in 2017 en dus zat ik in begin 2018 achter de schoolbanken. Helaas het bleek toch niet de goede keuze te zijn... Net toen ik school startte had ik al heel wat downs,.. vergelijkbaar met burn-outs. Dit door in de zomer 2017 fulltime te gaan werken + bijna zo goed als fulltime te gaan fotograferen.

Zo ben ik dan ook 2018 gestart. Met de feestagen in de zetel, knock-out en niets werkte. Alles woog enorm door en was me steeds te veel. Ben ik meer en meer erover gaan praten met vrienden en dat deed me enorm goed. Dat hield me steeds even op de been om verder te gaan maar dit was helaas steeds van korte duur. Zelfs naar mijn paardje gaan liet ik liggen, al weet ik dat ze mij telkens zo gelukkig maakt. Als ik dan wel ging was ik écht helemaal op en sliep ik de rest van de dag.

Dit effect was op alles wat ik deed. De studies, het fotograferen, mijn eigen paardje,... maar vooral ook op mijn relatie met mijn vriend heeft dit alles zeer zwaar gewogen en op de proef gesteld.

Toch blijf ik soms heel positief, denk ik streng voor mezelf: "Het gaat je lukken! Ellen, kom met je lui gat uit die zetel!". Plan ik weer enkele leuke dingen in mijn agenda om naar toe uit te kijken, veel om te fotograferen omdat ik er zo happy van word. Gaat het dan even goed voor enkele dagen, kom ik met plezier uit mijn bed en dan merk ik nadien dat ik wéér teveel heb gevraagd van mezelf en val ik weer in dezelfde put.

Men zegt dat een ezel zich geen 2x aan dezelfde steen stoot, maar ik ben duidelijk veel erger dan een ezel want ik hem me zeker al 100x aan dezelfde steen gestoten... Denk ik maar weer nadien na, oh nee... wanneer ga ik dat allemaal doen?! Val ik alleen maar dieper in de put door de stress en het werk.

Studies

Voor mijn studies heb ik geprobeerd alles te geven maar met de ups en downs ging dit helemaal niet. Ik was ook nog heel wat bezig met de fotografie en overal was ik eerder fotobewerkingen aan het doen dan werken voor school. Veel van de redenen achter de stress en down periodes was ook omdat ik wist dat ik financieel niet goed zat.

Met de examens van juni heb ik mij helemaal niet kunnen geven en besloten om de laatste "master-"opdracht van 3 weken na 3 dagen te stoppen en dus de studies moeten opgeven. Het deed enorm veel pijn. Niet gewoon omdat het niet ging, maar vooral ook de investering die gedaan is, de tijd die erin gestoken is en omdat ik mezelf heb teleurgesteld. Ik was heel verdrietig en boos, soms zelfs echt kwaad op mezelf dat het niet ging. Maar ook aan de andere kant opgelucht omdat ik het toch geprobeerd had.

Wat nu?

Na de studies heb ik mij in de zomer helemaal gefocust op fotografie. Misschien als dit goed lukt kan ik na een mislukte poging om te studeren wel zelfstandig starten? Helaas lag de druk enorm hoog. De rekeningen moesten betaald worden... Maar met €90 voor een shoot geraak je er echt helemaal niet! Zeker niet omdat ik ook zo graag portfolio shoots doe want deze maken mij net enorm gemotiveerd.

Omdat ik moest fotograferen voor het geld, om de rekeningen te betalen werd de druk me echt te veel. Het is niet met plezier als je al zo veel aan je hoofd hebt, zoveel bewerkingen die ik zelfs nog moest doen en dan zo een drukke zomer tegemoed gaan... Op het moment zelf dat ik echt dat ik het nog goed had, dat ik mijn planning mooi haalbaar had gesteld en vooral juli zou fotograferen en dan augustus zou bewerken met hier en daar een shoot. Uiteindelijk uit mijn goedheid en de vele aanvragen (kan ik geen nee zeggen..), heb ik in plaats van rond de 30 shoots (inclusief portfolio's) in juli er maar liefst 42 in totaal gedaan... Ja het was al enorm veel... maar dan was het echt overdreven veel. Véél meer dan ik voor mijn bedoelingen had. En dus met de gevolgen van dien...

Denk ik maar weer nadien na, oh nee... wanneer ga ik dat allemaal doen?!

Gelukkig heb ik mijn verstand wel gehouden voor de maanden erop en slechts enkele shoots laten plannen en doorgaan. Door de drukke fotografie-maand juli heb ik mij goed kunnen houden, de afspraken hielden me rechtop. Er was niet echt een ritme maar ik bleef bezig. De maand augustus zou ik alles gaan bewerken, ben ik in de plaats meteen van de drukke maand in een "dood" moment gevallen en kon ik mezelf niet meer recht houden. Daar lag ik dan weer... Helemaal uitgeput en uitgeteld.

Wel ben ik deze periodes blijven gaan naar mijn eigen paardje, dit omdat ik een doel had opgesteld voor een demo die ik mocht geven met haar. Dit heeft me wel door de maand gesleurd, uit mijn bed gehouden. Maar na de demo... tja, dan was het helemaal K.O.

De 2de week van september ben ik met mijn vriend voor het eerst na 3jaar terug voor een weekje op reis geweest. Toen had ik me pas na dag 3 voor het eerst écht nog eens kunnen ontspannen. Al kwam de stress snel opnieuw op, op het moment we terug in Belgie kwamen. Ik moest dan verplicht de week erop opnieuw als werkzoekende inschrijven bij de VDAB. Deed ik gewoon zoals het moest, kreeg ik dan ook meteen een telefoontje voor werk. Dezelfde week nog mogen solliciteren en ja, meteen al in het werk.

De maanden om werk te zoeken waren er plots niet meer. Met in gedachten niet meteen werk te vinden dacht ik dan ook om nog heel wat foto's te bewerken tot het zover was. Dat was dus ook goed mis gedacht en bleef het werk thuis zich opstapelen en de tijd begon héél hard te gaan. Tot nu heb ik nog steeds momenten met ups en downs, al gaat het intussen al veel beter. Ik ben wat strenger op mezelf geweest maar ook tijd gegeven tussendoor om niet steeds in overdrive te gaan. Hopelijk vind ik binnenkort toch het goede evenwicht die ik nodig heb om woon-werk-fotografie-paard te kunnen combineren.

Down-momenten in de fotografie

In de fotografie heb ik mij helemaal laten gaan het ene moment, en het andere moment kon ik mijn laptop en sociaal media écht uit het raam gooien. Een eigen bedrijf runnen is hard. Je moet er alles voor over hebben. Je staat er mee op en gaat er mee gaan slapen. Elk moment van de dag krijg je berichten, vragen, boekingen, opmerkingen,... maar vele keren ik kon het ook echt niet meer aan. Ik heb soms met het openen van mijn laptop, met als eerste de mails te bekijken, de laptop meteen weer gesloten omdat ik er meteen slecht van werd. Zo ben ik ook heel wat gaan uitstellen om te lezen/beantwoorden en enkele klanten ontevreden achter gelaten, slechte service gaan geven en alleen maar mezelf in een diepere put gaan graven.

Deze slechte service was uiteindelijk voor iedereen duidelijk voelbaar denk ik. Foto's bewerken duurde echt eeuwen. Sommige klanten hebben wel 3 of 4 maanden moeten wachten. En dit ging dan ook van kwaad naar erger... Portolio's werden hiermee ook uitgesteld en nu zelfs, we zijn januari 2019... Heb ik nog foto's van het voorjaar 2018 die nog bewerkt moeten worden. Als ik eraan denk, wordt ik zo ongelofelijk erg boos op mezelf, kan ik echt beginnen wenen.

Val ik alleen maar dieper in de put door de stress.

Wil ik soms eerst alle oude zaken doen maar dan denk ik aan de dringendere zaken, evenementen van augustus en oktober... helemaal nog niet aangeraakt... Maar wil ik ook geen halve-kwaliteits-foto's afleveren. Wil ik graag mijn tijd nemen, met passie werken en alles bekijken. Maar zoveel tijd is er niet... en moet ik keuzes gaan maken. Prioriteiten stellen. Ik heb dan soms ervoor gekozen om toch maar "snel" een shoot af te werken en niet alles aan te pakken in photoshop van wat ik in een goede bui wél allemaal zou doen. Puur omdat de tijd echt begint te dringen.

Ik werk me dan echt helemaal zot, laat ik écht alles vallen. Sta ik 's morgens op en ga ik rechtsteeks, zonder eten, in mijn pyjama en een fleecedeken, aan de computer zitten en foto's bewerken. Niets anders bekijken, gewoon de foto's die gedaan moeten worden bewerken, bewerken en nog eens bewerken. De tijd vliegt dan zo voorbij en moet ik zonder eten naar mijn werk en eet ik vlug vlug onderweg (lees: iets in mijn mond proppen en extra koeken meedoen). Kom ik vaak terug in de adrenaline en zet ik mij terug achter mijn laptop, verder doen tot middennacht... ga ik dan terug gaan slapen met de volgende dag hetzelfde opnieuw en opnieuw.

Op deze momenten werk ik niet meer met passie... Dit is werken op stress en adrenaline. Gaat alles vlot vooruit maar is helemaal niet gedaan met de liefde en de passie zoals ik anders werk. Dan werk ik uit noodzaak en niet omdat ik het wil. Dit is dan ook voor mij zichtbaar aan de foto's. Ze zijn minder net afgewerkt. Er zijn overal foutjes te vinden en vaak komen de kleuren dan ook niet zo mooi uit. Zoals je kan denken, hou ik dit niet vol. Al snel val ik dan van het ene uiterste in het andere uiterste en is mijn gezondheid ook al lang hieronder beginnen leiden.

Je staat er mee op en gaat er mee gaan slapen.

top-momenten in de fotografie

Ook zijn er echt fantastische momenten geweest! Heb ik heel wat "paarden-idolen" mogen fotograferen, dat was zo speciaal! Ik voelde me dan voor even helemaal terug een klein meisje. Voelde ik letterlijk de kriebels in mijn buik van geluk! Hier ben ik dan onder andere bij Lizanne Bouwmeester van Be The Light mogen gaan. Heb ik een reis naar Nederland gemaakt om Featherlight Horsemanship, Daniquebyoux, Haflinger Storm, Tinker Zorro, Merryhoeve en lieve Eliane Van Schaik te gaan fotograferen. Stuk voor stuk fantastische mensen en instagram-famous. Ik ben hun zo ongelofelijk dankbaar.

kan ik dan een foto delen waar ik oprecht trots op ben.

Ik heb ook heel wat fantastische fotografen leren kennen op workshops en via sociaal media. Heb ik o.a. afgesproken met Minh Dan Vu, Kim Cornelli, Mandy Roeting en zelfs gaan samenwerken met Lieselotte Claessens van LCPD.be.
Vaak ben ik dan helemaal geinspireerd en voel ik de motivatie terug groeien om door te gaan, écht een naam maken, dat was/is de droom. Deze motivatie zorgt er dan ook voor dat ik het dan even helemaal niet erg vind om bijna 2u of meer aan een foto te werken en een bijna onmogelijke bewerking toch te doen lukken. Kijk ik héél kritsich en met een perfectionerend oog naar mijn foto's en dan kan ik dan een foto delen waar ik oprecht trots op ben.

Ik heb in de goede momenten ook echt enorm zotte dingen gedaan. Zoals om 4u 's nachts opgestaan, een vanne gaan halen op stal om ermee helemaal tot bij Maaike van Team Cyaan te gaan (+-1u rijden), om 6u daar haar en haar pony mee te nemen om vervolgens met hen helemaal naar de andere kan van Belgie (Lommelse Sahara) te rijden om een droom waar te maken, vast te leggen op foto en film en terug te brengen. Was ik om 15u pas terug thuis (Brugge), deed ik even een dutje en ben ik dan nog die avond met mijn eigen paard op de vanne naar het strand gereden om zelf een stukje te gaan rijden bij avondval.

Leg ik de lat te hoog voor wat ik wil tonen?

Ook workshops die ik gegeven heb geven me een enorme positive "vibe" als ik zie met welke enthousiasme mensen komen om te leren van mij. Denk ik dan echt "WOW". Ook welke resultaten die nadien online komen, soms is het er nog niet helemaal maar soms hebben sommigen zo veel geleerd en zie ik een fantastische boost in hun foto's. Wat een plezier om te zien.

Ik heb zelf ook heel wat geleerd in de fotografie in het afgelopen jaar. Een stijl gevonden die mij past. Blijven verbeteren ondanks de vele down momenten. Blijven streven naar WOW foto's.

Sociaal Media

Voor sociaal media blijf ik mijn best doen om toch regelmatig wat te posten. Mijn instagram heb ik dit jaar toch wat meer leven gegeven. Ik post graag foto's waar ik telkens echt blij mee ben. Al is dat eigenlijk niet altijd het geval. Heel wat foto's waren dit jaar minder mooi dan mijn eigen verwachtingen. Leg ik de lat te hoog voor wat ik wil tonen? Ja, misschien wel. Maar dit maakt me ook steeds beter, kritischer en precieser. Al is het wel meer een nadeel dan een voordeel. Want ik kan van sommige foto's van andere fotografen zo genieten en afvragen waarom mij het niet lukt. Of net hele mooie, soms prachtige foto's van anderen die ik niet meer speciaal genoeg vind. Andere keren geniet ik dan ook weer van alle prachtige plaatjes die ik zie voorbij komen en werken deze dan wél weer motiverend.

Sociaal media is hard, héél hard werken en neemt belachelijk veel tijd in beslag. Maar het is wel 1 van de belangrijkste draaischijven van een bedrijfje hebben. Sociaal media is de gemakkelijkste en meest zichtbare manier om jezelf aan te bieden of te tonen wat je kan. Met sociaal media is mijn klein bedrijfje gegroeid tot wat het nu is.

Een andere zijde van sociaal media, die zo goed kan doen, zijn de vele likes en lieve berichten. Die kunnen mijn dag helemaal goed maken. De mooie reacties die ik soms krijg, zetten meteen een lach op mijn gezicht. Als ik dan de deur uit ga naar mijn werk of stal zeg ik meteen een enthousiaste goedendag aan iedereen die ik tegenkom.

Voor mezelf

Voor mezelf is 2018 dus eigenlijk echt een rollercoaster geweest. Eigenlijk niet echt goed... Maar toch heb ik heel wat bereikt waar ik nooit had van durven dromen. Daarop wil ik verder bouwen.
Ik ben van nature een enorm sociaal, positief persoon. Toch heb ik dit jaar zoveel negativiteit gekend. Steeds als iemand hulp zoekt of een babbel wilt sta ik er, zoek ik altijd naar een oplossing voor het beste uit alles te halen. Dit ben ik, altijd positief, maar niet veel voor mezelf.

Ik heb ondanks alles, de stress, de klanten en het kwade, boze gevoel, nooit gedacht aan stoppen. Fotografie is echt een deel van mij geworden. Het is echt iets wat ik helemaal niet meer zou willen missen! Toch zou het niet zo slecht zijn moest ik even een grote break nemen en alles op een rijtje zetten. Dit heb ik in het najaar willen doen. Alles even wat rustiger aan doen, wat bewerken tot het bijna allemaal eindelijk zou gedaan zijn om erna op een normale manier aan te pakken. Alles vraagt van mij enorm veel tijd én energie. Maar steeds lukt het niet of toch niet goed genoeg. Ik stel steeds kleinere doelen voor mezelf, meer realiseerbaar en toch kan ik me er nog te veel niet aan houden. Ik weet dat tijd en motivatie de sleutel is. Nu ligt het aan mij om er wat mee te doen...

Ook heb ik dit jaar enorm veel gehad aan mijn vriend, vriendinnen, mijn paardje en zelfs mijn kat. Als ik het moeilijk had kon ik bij hen terecht. Mijn hart en frustraties luchten en even helemaal van de wereld gaan. Hanneke van The Magic Pony, mijn sponserteam (nu samen met haar zus, Charlotte van Vina & Me), heb ik letterlijk uren kunnen bijpraten na onze shoots. Zelfs 1x met een zonsondergang-shoot ben ik pas vertrokken toen de zon alweer op kwam om 5u! Die dagen, momenten, zijn zo kostbaar. Iets om te koesteren.

Goede voornemens

Goede voornemens. Denk ik meteen "daar houd niemand zich aan, ik al helemaal niet...".
Toch ga ik nu écht een hoop veranderen. Dit is intussen al begonnen met een mooi nieuw logo, nieuwe visitekaartjes en een nieuwe website (in de maak). Daarnaast heb ik gekozen voor het nieuwe jasje omdat ik af wil van wat ik dit jaar heb gedaan. Ik wil dit jaar echt focussen op service. Vooral op een goede, kwaliteitsvollle service én die geen maanden duurt alvorens de foto's af zijn. Dit betekend dan ook eigenlijk dat ik een stap achteruit doe om vooruit te geraken.

Dit lijkt mij dan ook zeer haalbaar. Nu nog realiseren. Nu nog streng zijn op mezelf en mijn agenda niet overvol plannen maar mooi verspreiden. Nu even adem halen en dan doen wat ik graag doe: mensen echt blij maken met mijn foto's en een inspiratiebron zijn voor anderen. Iets vastleggen op foto die een eeuwige, mooie herinnering moet zijn.